Memorial Painting van Bertha de Vries


BERTHA DE VRIES, 1935-1996

acryl op canvas, 120x60cm

In dit Gedenkschilderij van Bertha is haar portret geschilderd. Onderin is een van haar eigen mandala's verwerkt.
Zij maakte een groot aantal gedurende de laatste jaren voor haar heengaan.
Deze mandala onafgemaakt komt uit, één van haar schetsboeken.

De mandala is ingekleurd met de goud en zilver: de versmelting der tegendelen.

Zilver: de maan, het vrouwelijke Principe, de nacht. Goud: de zon, het mannelijke Principe, de dag. Licht en donker komen samen.
Deze mandala wordt omvat door de zilveren zwanenhalzen, een motief dat bovenin weer terugkomt in een van de vele houtsnijwerken die Bertha ooit gesneden heeft en in het beeld verwerkt is.

De zwaan als symbool van schoonheid, elegantie, koestering, trouw en perfectie. De zwanenhalzen vormen een zilveren ( is het lunaire, vrouwelijke principe) graalvorm waarin de mandala gevat wordt die een beschermend schild vormt.

Links haar kater Smokey, die zelf kort voor haar heenging.

Zij had een grote liefde voor kerkgebouwen, met name kathedralen en in het bijzonder voor glas-in-loodramen. De roosvenstervorm boven haar hoofd herinnert daar aan.                                                                                   

Ook dit is een mandala vorm.
De liefde voor kathedralen komt ook terug in het vormenspel dat zich als een gewelf manifesteert en rond haar gezicht ontstaat. Gotische vormen waaruit haar gezicht opdoemt.
Rechtsboven een kosmisch schouwspel, een spiralend melkwegstelsel. Hieruit spreekt haar intense gevoel van verbinding met het universum.

Zij sprak zelf over haar heengaan in de vorm van het terugkeren naar de kosmos en dat men haar kon vinden in sterren. Bertha vatte dit zelf samen in de volgende woorden, voor alle dierbaren die deel hebben uitgemaakt van haar leven;

Op een dag vlieg ik weg
naar grote hoogten,
naar de oneindigheid
waar rust is.
Ik ga voorbij de verste wolken

op weg naar het licht
mooier van tint dan alle zonsop- en ondergangen hier, op aarde.

En 's avonds bij sterrenhemel,

bedenk dan

dat ik tussen al dat geflonkel
voorbij de laatste halte ben gegaan

op weg naar mijn verlangen.

Bertha de Vries


terug naar Memorial Painting